Toril Wiki
Advertisement

Opis ogólny

Powstali z mieszanki krwi orczej i ludzkiej, półorkowie występują w Faerunie dość powszechnie, chociaż z ich narodzinami najczęściej związane są niezbyt szczęśliwe okoliczności. Są mniej więcej wzrostu człowieka, choć ważą więcej i są bardziej muskularni. Ich skóra ma zazwyczaj szarą barwę, z odcieniem zieleni lub fioletu. Najbardziej wyróżniającymi się cechami wyglądu są jednak twarze przypominające orcze, zwłaszcza nieduże kły wystające z ust. Starzeją się szybko i żyją przeciętnie krócej niż ludzie, rzadko dożywając więcej niż sześćdziesiąt lat.

Półorkom niezwykle trudno jest zdobyć zaufanie i nawiązać kontakty z innymi rasami, które uważają ich za dzikich i nieokrzesanych. Naturalnie silne i wytrzymałe, półorki preferują walkę, często zostają najemnikami lub barbarzyńcami. Rzadziej interesują się magią.

Półorki widzą w półmroku i znają język orczy.

Wygląd

Półorki są nieco wyższe od ludzi, są też bardziej umięśnione, co przekłada się na ich znaczną siłę i wytrzymałość, niemal dorównującą orczym. Ich skóra przybiera różne odcienie szarości z domieszkami zieleni czy fioletu. Włosy najczęściej mają ciemne, szybko siwiejące po osiągnięciu wieku średniego. Najbardziej charakterystyczne są u nich wydatne szczęki i wystające z nich nieduże, ale widoczne kły. Dodając do tego spłaszczone nosy, wysokie czoła, często zrośnięte brwi i bujne owłosienie nie tylko na głowie, ale i na całym ciele, przedstawiciele tej rasy przez inne rozumne humanoidy często porównywani są do orczych rodziców, traktowani nieufnie i postrzegani jako dzicy. Dla orków z kolei wyglądem niewiele różnią się od ludzi.

Cechy szczególne

  • Muskularna sylwetka.
  • Szarawa skóra.
  • Wydatne szczęki i wystające z nich kły.
  • Często nieokrzesane usposobienie.
  • Gwałtowność i zamiłowanie do walki.

Ciekawostki

  • Większość półorków to albo owoce gwałtu na ludzkich kobietach, albo dzieci dwójki półorków.
  • Półorki żyjące wśród orków często adaptują ich rytualne skaryfikacje, ozdabiając w ten sposób swoje ciała.
  • Półorki dobrze adaptują się do nowych środowisk, a dzięki wytrzymałości mogą znosić nawet surowe warunki lepiej niż inne rasy.
  • Półorki zwykle mają prostą naturę i lubią czysto fizyczne przyjemności, takie jak jedzenie i picie czy nawet taniec.

O czym pamiętać przy odgrywaniu

Półorki to rasa targana sprzecznościami i rozdarta między swoim dziedzictwem. Wśród orków czystej krwi uchodzą za gorszych i poślednich, niezwykle rzadko się zdarza, by półork zdobył znaczącą rolę w orczym plemieniu. Wśród ludzi za to traktowane są nieufnie, osądzane przez pryzmat orczej krwi, uznawane za dzikie i niebezpieczne. To sprawia, że z trudem zawierają przyjaźnie czy nawet nawiązują kontakty. Często uciekają w najemnicze życie lub fach ochroniarski, nie ma bowiem wielu zawodów, w których mogą się odnaleźć. Często z przymusu żyją tam, gdzie panują trudne warunki, bo tylko tam znajdują coś na kształt akceptacji.

Zwykle wiele cech charakteru dziedziczą po orczych rodzicach, są skłonne do walki, gwałtowne, robią zanim pomyślą i łatwo wpadają w złość. Z ludzkiej strony dziedziczą zdolność do adaptowania się i nieco ogłady.

Bonusy rasowe

Widzenie w półmroku, ponadprzeciętnie czuły węch, ponadprzeciętna siła i wytrzymałosć, umiejętność czaropodobna Przypływ siły

Aspekt rasowy półorków:

Jako półork postać ma ponadprzeciętnie czuły węch, widzi też dobrze w półmroku. Dzięki orczemu pochodzeniu jest ponadprzeciętnie wytrzymały/a i silniejszy niż człowiek, chociaż nie tak, jak ork czystej krwi.

Umiejętność czaropodobna rasowa:

Przypływ siły

Postać raz dziennie będąc w stanie zagrożenia lub znacznie podwyższonej adrenaliny, skupiając się, jest w stanie chwilowo podwoić swoją siłę, by wyprowadzić mocniejszy cios lub podnieść większy ciężar. Przypływ sił trwa zaledwie kilka chwil, maksymalnie dwie tury.

Advertisement